Κραυγή αγωνίας από τον Στέφανο Ταμβάκη: «Την ώρα που η Ουκρανία φλέγεται, ο Απανταχού ελληνισμός παραμένει στο ψυγείο»


Αυτή την χρονική περίοδο, που για ορισμένους όλα «πάνε καλά», μια έντονη ανησυχία  διακρίνεται στον ορίζοντα, στο μεγαλύτερο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, ιδιαίτερα  του ελληνισμού «έκτος των τειχών», κάτι που μάς κάνει σοβαρά να προβληματιζόμαστε.

 

Μπορεί ο κάθε Έλληνας, μόνος του, εντός η εκτός της Ελλάδος να προοδεύει και να ευημερεί, όμως μακρόχρονα προβλήματα συνεχίζουν να παραμένουν άλυτα και προκλητικά αθεράπευτα…

 

Ο κόσμος καθημερινά αλλάζει, τίποτε δεν παραμένει το ίδιο…

 

Οικονομίες καταρρέουν, κοινωνίες υποφέρουν από όλων των ειδών τις αλλαγές, που όλο και  περισσότερο μοιάζουν  με κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές «μεταλλάξεις»…

    

Κόμματα ιστορικά, πατροπαράδοτα, πάνε να εξαφανιστούν από τον πολιτικό χάρτη, νέα κόμματα χωρίς ιδιαίτερες πολιτικές ή ηθικές αξίες εμφανίζονται με επικίνδυνους στόχους και συλλογισμούς.   

 

Αξίες γενικώς καταρρέουν, μηδενίζονται. Ίσως, για να επανέλθουν κάποια στιγμή δριμύτερες και «αμόλυντες», ίσως τώρα να βρίσκονται στο στάδιο της «αποστείρωσης» και  της κάθαρσης Οι Έλληνες, οι Απανταχού Έλληνες, τουλάχιστον με πολλούς που γνωρίζω και επικοινωνώ, αισθάνονται ιδιαίτερα αυτήν την εποχή, περισσότερο  αποκομμένοι από το Μητροπολιτικό κέντρο, λίγο σαν να είναι «εξορισμένοι» από την ίδια τους την πατρίδα.

 

Έναν οργανισμό που όλοι είχαμε έως πρότινος, το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού, ως όχημα επικοινωνίας, προώθησης, διεκδίκησης και προβολής αιτημάτων και προβλημάτων, κατόρθωσε τόσο η ελληνική πολιτεία όσο και ορισμένοι από εμάς τους ίδιους, τους «απανταχού» έλληνες, να τόν μηδενίσουμε, να τόν βάλουμε στην κατάψυξη.

 

Τώρα, μόνος  βιώνει ο απανταχού ελληνισμός, παρέα με την μοναξιά του, την αδιαφορία της Μητέρας Πατρίδας. Σαν «απόκληρος» να είναι, γεμάτος ερωτηματικά, γεύεται την πίκρα μιας κάποιας απομόνωσης. Μόνο του έργο και «καθήκον, να υποδέχεται, να προβάλει, να φιλοξένει και να χειροκροτεί την κάθε ελληνική αποστολή που τόν επισκέπτεται από το Μητροπολιτικό κέντρο και που πιθανώς τού μεταφέρει μία νότα αισιοδοξίας, μαζί με κάποιες υποσχέσεις για τις λύσεις των μακρόχρονων και σχεδόν ξεχασμένων πλέον αιτημάτων του.

 

‘Όσοι  χρόνια τώρα παρακολουθούμε και ζούμε αυτές τις «Déja vu» επισκέψεις, αυτές τις «εκρήξεις» αγάπης, γνωρίζουμε καλά ότι μετά τον «θόρυβο» της επίσκεψης, επέρχεται μια  απόλυτη ηρεμία, αναμεμιγμένη με λίγο αμνησία…  Λίγες είναι αυτές  οι επισκέψεις που απέφεραν καρπούς.

 

Από το καλοκαίρι, μία γέφυρα με την πατρίδα, η δορυφορική ΕΡΤ, και η ΕΡΤ3 έπαψαν να εκπέμπουν. Το «μαύρο» από τις οθόνες μας, μέχρι σήμερα δεν έχει φωτιστεί, για να μάς συνδέσει με τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα.  Άλλη μια απομόνωση.

 

Και  τώρα λοιπόν που η Ουκρανία φλέγεται και τώρα που ο εκεί ιστορικός Ελληνισμός χρειάζεται την οργανωμένη παρουσία του Απανταχού Ελληνισμού, η Μητέρα Ελλάδα είναι δικαιολογημένα απασχολημένη με τα δικά της τεράστιαα προβλήματα. Οικονομικά, εθνικά, κοινωνικά.  Είναι απασχολημένη με τις διπλές, τριπλές εκλογές και  για άλλη μια φορά, για πολλοστή φορά, «ξεχνά»  την «ψήφο του Αποδήμου», μαζί με αυτήν ξεχνά την οργανωμένη δύναμη των Ομοσπονδιών, των Κοινοτήτων, των ελληνικών οργανώσεων που μάχονται και προοδεύουν μονάχες τους στο εξωτερικό.

 

Τώρα, όλοι μαζί θα μπορούσαν συντονισμένα να συνεισφέρουν, δυνατά  να φωνάξουν  υπέρ του Ελληνισμού της Μαριούπολης, της Ουκρανίας, σθεναρά να ασκήσουν μια κάποια πίεση για  να αισθανθούν αυτοί που δεν αισθάνονται ότι η Ελλάδα δεν είναι μόνο τα έντεκα  εκατομμύρια, αλλά είναι δεκαέξι εκατομμύρια, ότι είναι ένα μεγάλο και συμπαγές κράτος που έχει την δύναμη, τη θέληση και τη βούληση να υποστηρίζει το Έθνος της και να διεκδικεί τα κεκτημένα.

 

Δυστυχώς, όμως, και σε αυτή  την τραγική ιστορική συγκυρία που βιώνει ο Ελληνισμός της Ουκρανίας, μάς βρίσκει και πάλι και ξανά η ιστορία, (εμάς τους Αποδήμους), αποκομμένους, μάς βρίσκει σαν δυο «Ελλάδες», την εντός και την εκτός… Πότε, άραγε, θα κατανοήσει η «εντός» Ελλάδα, ότι χρειάζεται την «εκτός» Ελλάδα συντονισμένη, ενημερωμένη και «ετοιμοπόλεμη», έμπρακτα και ουσιαστικά δίπλα της, ως ένα  αναπόσπαστο μέρος του Μητροπολιτικού πυρήνα της;  Ίσως τώρα που το καλοκαίρι έρχεται;  Ίσως τώρα που χρειάζεται ξανά την παρουσία και στήριξη των Απανταχού Ελλήνων;  Ίσως…   

 

Έως πότε ο Ελληνισμός της Μαριούπολης θα φλέγεται και ο υπόλοιπος Απανταχού ελληνισμός θα ψύχεται;  

 

Ευτυχώς που ακόμα υπάρχουν ισχυροί και γνωστοί σε όλους μας Έλληνες που δεν αφήνουν τον Ελληνισμό της Ουκρανίας μοναχό του και αθόρυβα, οικονομικά και ηθικά τού συμπαραστέκονται στις δύσκολες αυτές τραγικές ώρες της ιστορίας του.

 

Έως πότε τα άλυτα προβλήματα, τα αιτήματα του Απανταχού Ελληνισμού, η επιστολική  ψήφος, η αναθεώρηση του Συντάγματος,  το «πάγωμα» του ΣΑΕ,  θα παραμείνουν προβλήματα της επόμενης ημέρας, της επόμενης διακυβέρνησης, που με αγωνία περιμένουμε  να ακούσαμε και να δούμε;

 

Έως πότε με περισσή  «αγωνία»,  θα αναμένουμε την επόμενη επίσκεψη από την Πατρίδα;  

 

Στέφανος Π. Ταμβάκης

 

Πρόεδρος ΣΑΕ 2007-2012

Επίτιμος Πρόεδρος Ε.Κ.Α.   

One response to “Κραυγή αγωνίας από τον Στέφανο Ταμβάκη: «Την ώρα που η Ουκρανία φλέγεται, ο Απανταχού ελληνισμός παραμένει στο ψυγείο»”

  1. Βοστανη Δέσποινα says:

    Γιατί, πότε η μητέρα πατρίδα (την οποία αποκαλώ μητριά πατρίδα) στάθηκε δίπλα στον απόδημο ελληνισμό όταν αυτός δοκιμάζεται; Εμείς οι Αιγυπτιώτες το ξέρουμε πολύ καλά αυτό. Ας μην ξεχνάμε ότι όταν ήρθαμε στη «μητέρα» Ελλάδα, πολλά «αδέλφια» μας μας αποκάλεσαν «παλιαραπάδες που ήρθατε εδώ για να πάρετε τις θέσεις μας». Αυτό το άκουσα με τα ίδια μου τα αυτιά. Οπότε, αγαπητέ μας Στέφανε, και κρίσιμα προβλήματα να μην είχε η Ελλάδα μας, πάλι θα αδιαφορούσε για τον απόδημο Ελληνισμό. Δεν είναι η πρώτη φορά.

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται.


Hephaestus Radio

Αρχείο Ειδήσεων

Δεκεμβρίου 2022
M T W T F S S
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Pyramis News Ads


Zeppelin Computers


Pyramis News Ads

Σχετικά με εμάς

Η ιστοσελίδα για τους Αιγυπτιώτες όπου γης